Het project zou volgend jaar van start gaan, want dan er het Europese Jaar van de creativiteit en innovatie. In het bedrijvencentrum zullen faciliteiten worden aangeboden voor jongeren die als zelfstandige willen starten maar daar het geld of de knowhow voor missen. Naast de kostendelende aspecten en werkruimte zal er ook expertise worden aangeboden, zoals een boekhouden of een onthaalfunctie.

Naast het bedrijvencentrum komt er een crossmediaal centrum. Die Villa crossmedia richt zich op pas afgestudeerden die een job zoeken in de media. Volgens schepen van Onderwijs, Economie en Jeugd Caroline Gennez (sp.a) “moet het centrum uitgroeien tot dé ontmoetingsplaats waar jongeren nieuws uitwisselen en publiceren op een regionaal crossmediaplatform”. Gennez wil hiermee inspelen op de totale leefwereld van de jeugd in Mechelen.

Volgens de Katholieke Hogeschool Mechelen “kan de Villa crossmedia een belangrijk netwerk worden voor de media-industrie en wordt een uniek werkplatform voor studenten Journalistiek van de KHMechelen”.

Wat deze Villa crossmedia nu precies wordt, is niet meteen duidelijk. Wat jongeren hier concreet mee kunnen doen, legt Gennez niet uit. De plannen zijn dus nog redelijk vaag, al is het wel de bedoeling dat het centrum er volgend jaar al staat. Crossmedia is hip en trendy, maar in hoeverre zullen media werkelijk op elkaar inspelen en mekaar aanvullen? Zal het centrum werkelijk uitgroeien tot een ontmoetingsplaats? En in hoeverre zullen jongeren hier zelf aan kunnen meewerken?

Bronnen: ‘Mechelen investeert in bedrijvencentrum voor jongeren’ uit De Morgen van 24 nov ; ‘Europa steunt Mechelen’ op nieuwsblad.be/mechelen ; ‘investering van 2 miljoen in nieuw innovatief bedrijvencentrum op www.carolinegennez.be ; ‘KH Mechelen en Stad Mechelen starten bedrijven- en jongerenmediacentrum’ op www.khm.be

Hoewel ze nog jong zijn, hebben deze vijftienjarigen allemaal al iets verwezenlijkt of doen ze iets buitengewoons.  Zo won Louise Maselis twee weken geleden de internationale modellenwedstrijd Elite Model Look, ging Flor Morlion op zijn twaalfde al naar Pukkelpop en danste Amal El Yazidi op haar tiende bij Studio 100.

Dat DS Magazine ervoor koos deze jongeren aan het woord te laten naar aanleiding van de 15e verjaardag van de weekendbijlage, vind ik een uiterst originele invalshoek. Het had zich er evengoed makkelijk vanaf kunnen maken en een terugblik brengen op de afgelopen jaren.

De berichtgeving zelf lijkt mij evenwichtig. Er komen ongeveer evenveel leerlingen uit het ASO aan bod als uit het TSO en BSO. Ook zijn een aantal pubers van verschillende origine. De tieners worden zelf aan het woord gelaten; ze vertellen zelf over hun leven. Alleen jammer dat van de vijftien jongeren maar twee meisjes opgevoerd worden.

Maar wat ik vooral mooi vind, zijn de foto’s. Elke vijftienjarige werd gefotografeerd in zijn of haar eigen omgeving, met een voorwerp dat of achtergrond die bij hem of haar past. Zo staat Flor Morlion, die mechanische technieken – metaal studeert in het vierde jaar, op de foto met een wiel van een vrachtwagen en een bandenpomp. Klaas Goessens, voetballer bij SK Gooik, wordt afgebeeld met een voetbal in zijn handen en een krijtbord met daarop een spelersveld geschilderd.

Deze reportage lijkt mij hierom een mooi staaltje van evenwichtige berichtgeving over jongeren.

Bron: ’15/15′ uit DS Magazine van za 15 en zo 16 nov

Woensdag stelden de jonge reporters van StampMedia hun realisaties van het afgelopen half jaar voor. Daarbij kregen ze een zelfgemaakte ‘jongerenperskaart’, overhandigd door het Antwerpse stadsbestuur. Maar dat vonden de jongeren niet genoeg. Officiële erkenning van de Vlaamse Vereniging van Journalisten, dat wilden ze. En die is er nu.

Die erkenning was nodig. Vaak werden de jonge journalisten niet serieus genomen omdat ze niet over officiële documenten beschikten. Kamal Kharmach, 16 en woordvoerder van StampMedia, stelt in De Standaard dat er ook naar hen geluisterd mag worden. Al wil hij zijn werk niet idealiseren. “We hebben nog niet zo veel ervaring en nieuws maken is niet makkelijk.”

De artikels van StampMedia worden gepubliceerd op de regionale pagina’s van onder meer Gazet van Antwerpen en De Standaard. Dat is mooi, maar zit er ook meer in? Kunnen deze jongeren doordringen naar de meer belangrijke categorieën zoals politiek of economie? Kunnen ze ook over de zwaardere thema’s berichten?

Met ‘kunnen’ bedoel ik niet of er genoeg in hun mars zit. Daar twijfel ik niet aan, ookal zijn ze nog jong en hebben ze maar weinig ervaring. Al doende leert men. ‘Kunnen’ duidt hier eerder op genoeg mogelijkheden en kansen krijgen. Op toegang krijgen.

Zullen deze jonge journalisten toegang krijgen tot de serieuze categorieën in de gevestigde media? Zullen ze toegang krijgen tot gevestigde politici, bedrijven, overheid om meer diepgaande journalistiek te maken? Zullen ze echt kunnen wegen op de berichtgeving?

Jongeren een stem geven in de media, het is een mooi streefdoel. Of de ambities van de StampMedia-journalisten realiseerbaar zijn, kunnen we pas over een paar maanden weten. De erkenning van de VVJ kan hen hierin al een heel stuk verder brengen.

Bronnen: ‘StampMedia vraagt officiële erkenning’ uit De Standaard van do 6 nov ; ‘Stampmedia krijgt perskaarten’ uit De Standaard van za 8 nov

Want de jeugd, zo luidt het cliché, leest weinig of niet. Uit onderzoek blijkt dit cliché jammer genoeg te kloppen. Zodra ze 13 jaar of ouder zijn, stoppen jongeren met lezen. Volgens uitgeverij Lemniscaat komt dat omdat het aanbod van jeugdboeken te klein is. Ze wil daarom een boekenreeks uitbrengen die speciaal gericht is op jongeren. Die reeks zal ‘Made in the USA’ heten. Volgens Lemniscaat omdat jongeren positief staan tegenover de VS en omdat zulke reeksen zeer populair zijn bij de jeugd ginder.

Bij de uitleg van Lemniscaat heb ik echter mijn bedenkingen. Of jongeren eenduidig positief staan tegenover Amerika, is daar één van. Ook bij hen zijn er pro’s en contra’s, net zoals bij volwassenen. Waarschijnlijk zelfs nog meer uitgesproken. Of de nieuwe jeugdreeks van Lemniscaat zal aanslaan, is dan ook de vraag. Ookal gaan de boeken over onderwerpen die dicht bij jongeren staan. Wat in trek is in de VS, zal dat niet noodzakelijk zijn bij ons. Denk maar aan baseball, Halloween of ‘the prom’. Allemaal zijn het voorbeelden van activiteiten die in Vlaanderen niet of in veel mindere mate populair zijn.

Lemniscaat haalt ook aan dat het huidig aanbod jeugdboeken te beperkt is. Ik ben het daar niet mee eens. Als tiener las ik zelf, en ik heb nooit het gevoel gehad dat er te weinig boeken naar mijn zin waren. Auteurs als Dirk Bracke, Patrick Lagrou en Paul Kustermans, allemaal wisten ze mij op jeugdige leeftijd te boeien. De onderwerpen die zij in hun boeken aanbrengen, leunen zeker aan bij de leefwereld van tieners.
Ook uitgever Dörweiler betwijfelt of een extra jeugdboekenreeks nodig is. “Uiteindelijk hadden we al wel meer sterke auteurs voor die leeftijdsgroep: Karlijn Stoffels, Els Beerten… Aan het aanbod zal het niet gelegen hebben dat zoveel pubers stoppen met lezen.”

Al zal ik niet ontkennen dat jongeren niet meteen wild enthousiast zijn als het op boeken aankomt. In het kader van een opdracht voor De Gentenaar sprak ik Henni Den Haes. Zij is een leerkracht die dinsdag met haar klas naar de boekenbeurs trekt. “Een groep zestienjarigen uit het BSO warm maken voor boeken, dat is niet evident. Een paar opdrachtjes kan je hen laten doen, maar je kan niet te veel van hen vragen. Want lezen, dat doen ze niet graag. Dat vinden ze saai.”

Bronnen: ‘Zestienjarigen zijn het gat in de markt’ uit De Standaard van di 28 okt ; telefonisch gesprek met Henny Den Haese op 3 nov

Volgens mij is het antwoord neen. Of tenminste, niet in die mate dat er een hele reportage over geschreven moet worden. Maak daar een klein berichtje over en laat daarmee de kous af zijn. Want wie is gebaat bij zulke artikels? Echt noodzakelijke informatie is dit niet, dus behalve ontspanning heeft de lezer er niet veel aan. Zelfs de betrokken jongens niet. Voor hen is het leuk om zichzelf in de krant te zien staan. Maar meer dan leuk is het niet.

En toch. Wat als deze jongens morgen de krant gaan kopen en zichzelf erin zien staan? Zullen ze enkel ‘hun’ artikel lezen, of zullen ze ook verder bladeren? Zou het voor hen de drempel – hoe groot die voor hen ook moge zijn – om kranten te lezen verlagen? Het is misschien een utopische gedachte, maar ik hoop dat het antwoord op deze vragen positief is. Want een jongere die de krant leest, is een jongere die zijn kennis wil bijschaven. Een pientere jongere dus.

Ook vraag ik mij af of zo een artikel thuishoort in een krant als De Standaard. Staat die krant niet voor kwaliteit en inhoud? Maar die vraag beantwoorden zou mij te ver leiden. Dat is voer voor een andere blog.

Bron: ‘Scholieren redden vriendje uit kanaal’ op de website van De Standaard

De journalisten in spe werden geselecteerd door het Davidsfonds, via de Junior Journalist-wedstrijd. Deze wedstrijd is intussen een traditie geworden. Al enkele jaren wordt ze door Davidsfonds georganiseerd. Jongeren die een mooi stukje schrijven, komen in aanmerking voor verschillende prijzen. Meewerken op de redactie van Het Nieuwsblad is daar één van.

Hoe ziet De Jongerenkrant er dit jaar uit? Op de eerste pagina’s maken we kennis met de tien finalistes. Want de geselecteerde kandidates zijn allemaal meisjes. Journalistiek is dus al lang geen mannenberoep meer, tenminste niet wat de jongere generaties betreft.
Die eerste pagina’s dus krijgen we een beeld van deze jonge journalisten. We lezen een aantal portretjes en vernemen wat hen bezighoudt. En wat blijkt: deze jonge mensen zijn niet de luie, apathische ‘jeugd van tegenwoordig’, zoals ze zo vaak worden voorgesteld. Van de jongste (12 jaar) tot de oudste (18), elk hebben ze hun visie op de maatschappij al klaar en staan ze te springen hun stempel op die maatschappij te drukken. Waar de één de files en verkeersveiligheid belangrijk vindt, heeft de ander oog voor de vergrijzing, de problemen in ontwikkelingslanden of het milieu. Thema’s waar ook volwassenen mee bezig zijn.

Er is echter ook een maar. Hoewel bij deze jongeren gepolst werd naar de thema’s die hen het meeste boeien, komt dat niet tot uiting in het krantje. Een interview met enkele relschoppers uit het VT4-programma ‘De jeugd van tegenwoordig’, een modereportage met Katja Retsin, interviews met Milk Inc. en de Belgische verdediger op het Junior Songfestival, het zijn niet de meest zware onderwerpen. Het enige dat er een beetje uitspringt is het artikel ‘Jong en ondernemen’ en dat over de biënnale in Brussel.

Dat zwaardere thema’s als economie en politiek niet aan bod komen, is dus een gemiste kans. Want om jongeren te bereiken is het in de eerste plaats noodzakelijk hen serieus te nemen. Deze jonge journalisten eerst vragen naar wat volgens hen hot issues zijn in de maatschappij, maar er daarna niets mee doen, is niet serieus. Toch is het initiatief van Het Nieuwsblad en Davidsfonds lovenswaardig. Door jongeren zelf een forum te geven, worden kranten misschien toegankelijker voor hen. Want ook wat het lezerspubliek betreft is de jeugd de toekomst. Dat heeft Het Nieuwsblad alvast duidelijk begrepen.

Bron: Het Nieuwsblad ; Junior Journalist

Ik was een beetje ongerust dat dit initiatief enkel bij goeie bedoelingen zou blijven en een stille dood zou sterven. Gelukkig blijkt het agentschap nog steeds actief. Op de website van StampMedia zelf vind je enkel een inschrijvingsformulier voor aspirant-deelnemers, maar wie even googlet vindt al snel dat het agentschap wel degelijk werkzaam is. De jongeren houden een eigen blog bij waarop ze als echte journalisten nieuwsberichten en reportages posten.

Over de inhoud valt zeker niet te klagen. Alle thema’s die min of meer met jongeren te maken hebben, komen aan bod. Van een verslag over een politiek debat van de Christen-Democratische Studenten tot een interview met rockgroep The Blackbox Revelation, van een tekenwedstrijd voor stripverhalen tot een reportage over stadsfestival Laundry Day. Ook de stijl mag er zeker zijn; deze kids hebben een degelijke cursus journalistiek gekregen. Jawel, StampMedia is alive and kicking.

Bronnen: StampMedia ; StampMedia op Netlog ; De Standaard

Het motief van de moord – een sigaret – mag misschien banaal zijn, maar dat betekent nog niet dat we deze gebeurtenis moeten doodzwijgen. Natuurlijk zijn er media die dergelijke berichtgeving over geweld gretig en op sensationele wijze rapporteren. Natuurlijk speelt commercialisering een rol in de selectie van zulke berichten – we leven immers in een kapitalistische maatschappij. Maar zijn deze berichten daarom irrelevant?

‘Nieuws is wat gevolgen heeft voor anderen’, stelt Albers. Maar wie bepaalt hoe ver die gevolgen moeten reiken om maatschappelijk relevant te zijn? Kan het niet zijn dat, net omdat dit zogenaamd faits divers zoveel stof doet opwaaien, het maatschappelijk belangrijk is? Want het is naar aanleiding van zulke berichten dat de discussie omtrent jongeren, geweld en media weer op gang komt. En dat is een goede zaak.

Natuurlijk moeten we ons hoeden voor al te simplistische en populistische verklaringen. We moeten proberen het debat op een serieuze, heldere en professionele manier te voeren. In dat debat zullen wetenschappers elkaar tegenspreken, maar zo gaat dat nu eenmaal in de sociale wetenschap. Natuurlijk ook zijn er zwaarwichtiger, ‘belangrijker’ items die media-aandacht verdienen. Maar moeten we daarom de kans op discussie over dit onderwerp negeren?

Bron: Mediakritiek

Het lespakket snijdt thema’s aan als nieuwe media, de invloed van reclame, het schoonheidsideaal en de media, berichtgeving over allochtonen en de invloed van media in de geschiedenis. Allemaal thema’s die zelfs voor volwassenen soms moeilijk interpreteerbaar zijn. En als het voor volwassenen al niet evident is uit te maken welke mediaboodschap waardevol en oprecht is, is het dat voor kinderen (en bij uitbreiding jongeren) al zeker niet.
Dat kinderen op school leren hoe mediaboodschappen tot stand komen en op welke manieren ze die kunnen interpreteren, is dan ook een goede zaak. Hoe vroeger je eraan begint hoe beter, nietwaar?

Bron: Villamedia